वाहते किती सौम्य तू, तुज शांतता कोणी दिली ?
(चालः ठेविले पाऊल दारी...)
वाहते किती सौम्य तू, तुज शांतता कोणी दिली ? ।
द्रोह ना तव अंतरी, गंभीर वृत्ती शोभली ॥धृ०॥
कोटियांचे पाप वाहता, शीर ना तुजसी जरा ।
मुक्त करिशी पूर्वजाते, स्वर्गिची जणु माउली ॥१॥
शुध्द किति तव प्रेम गंगे ! ना कुणासी मागशी।
जगविशी हे विश्व सारे, सोडुनी झरणे खुली ॥२॥
भाग्य किति तरी थोर त्यांचे, जे तुझ्या तटि राहती।
ईश्वराच्या पूजना, जणु तूच त्यांची वाटुली ॥३॥
निर्मिली वेली - जुळे, तट साजिरा करवूनिया ।
शालु हा जणु नेसुनी, प्रिय भक्त पाहण्या चालली ।।४॥
दास तुकड्या चिंतितो, तुज भेटण्यासी एकदा ।
उघडूनी पट भेट दे गे ! धन्यता मज लाधली ।।५।।